چگونه صبر کنم از تو؟ این نه آسان است
صبوری از دل و از جان، خلاف امکان است

گزیده‌ای ز چه دوری ز دوستدارانت
که این فراق نه در صبر دوستداران است

در انتظار تو ایام سخت می‌گذرد
چه کرده‌ایم که این انتظار تاوان است؟

چو خواب زلف سياه تو ديده‌ام هر شب
عجیب نیست که خوابم چنین پریشان است

من از حكايت روز نخست دانستم
كه قصه‌ی دل و مهر تو را نه پايان است

چه حاجت است به گفتن حدیث عشقت را
که رنگ چهره‌ی من گوید آنچه پنهان است

مرا مران ز در خانه‌ات که این درگاه
یگانه خانه‌ی امّید مستمندان است

کسی که درد تو دارد دوا نمی‌خواهد
هزار شکر که این درد عین درمان است

@ 11:59 PM | لينک | نظر (1) | ترک‌بک (0)

اندر حکایت آن که گمان کرد با ریختن خون خروس، خبر رسیدن صبح را پنهان می‌کند!

@ 5:45 PM | لينک | نظر (8) | ترک‌بک (0)

این شام شوم را سحری هست شاد باش
این صبر سبز را ظفری هست شاد باش
 
«این روزگار تلختر از زهر» رفتنی‌ست
امّید روز چون شکری هست شاد باش
 
کی بوده دی مقیم در این باغ، غم مخور
این فصل سرد را سفری هست شاد باش
 
بی‌مهر و یخزده‌ست اگر آسمان شهر
با مهر او به دل شرری هست شاد باش 
 
پیکان کینه بارد و تیر ستم، چه غم؟
از اشک و از دعا سپری هست* شاد باش
 
طوفان اگرچه خانه‌ی ما را خراب کرد
ویرانه‌ را نهان گهری هست شاد باش
 
گر گرگها به خون پدر شسته‌اند دست
میراث مرد را پسری هست شاد باش
 
 
 
*الدعا ترس المومن: دعا سپر مومن اسـت. (امام علی)

@ 11:59 PM | لينک | نظر (4) | ترک‌بک (0)

در این شلوغی پر دروغ

برایم سکوت بیاور

می‌توانید نغمه‌ی سه‌تار و پیانو را قطع کنید (سمت راست صفحه) و به این تصنیف در اینجا گوش کنید

@ 1:16 AM | لينک | نظر (11) | ترک‌بک (0)

هنوز چند صباحی از شیرینی خبر آزادی محمدرضا جلایی‌پور نگذشته، که سفر ابدی استاد بزرگ موسیقی ایران پرویز مشکاتیان، کاممان را تلخ کرد. روانش شاد باد.

@ 11:25 PM | لينک | نظر (15) | ترک‌بک (0)

کیست که طعم دوستی تو را چشیده باشد و  از صداقت و صفا، خلوص و تقوی، حجب و آزادگی، و فروتنی و فرزانگی‌ات درسی نیاموخته باشد.
 
محمدرضا! عجب سکینه‌ی خاطری داری در این روزگار تلختر از زهر. شاید سحرگاهان، آنزمان که دشمنانت اسیر خواب قدرت و شهوتند و طفل جانشان را از شیر شیطان سیراب می‌کنند، تو در نماز و نیایش عاشقانه‌ات، صدای رسای فاطمه را شنیده‌ای که اینروزها زینب‌وار می‌نویسد و می‌سراید.

می‌خواستم سر خوناب جگر بگشایم و از حقارت و بیداد مدعیان بنویسم.  اما با دیدن لبخند و آرامشت، به حال خوشت در این ماه مبارک غبطه خوردم.

گمان می‌کنم این ابیات که پیشتر سروده بودم، وصف حال امروز تو باشد ای نفس مطمئنه. تو که امروز با لبخندی به زلالی روحت، در برابر پروردگارت «اعتراف» کردی:

 
تو قفل تن شکسته‌ای، درون جان نشسته‌ای
رها شدم! سبک شدم!  تو بند دل گسسته‌ای

چو خواندی‌ام به سوی خود، نخست باورم نشد!
دوباره بانگ برزدی: بیا بیا که رسته‌ای!

رهانده‌ای دل مرا ز رنج اخم و تخم غم!
لبم ز خنده پر شده، چه خنده‌ی خجسته‌ای

 سید امیرحسین سام

@ 5:57 PM | لينک | نظر (10) | ترک‌بک (0)

غزلی به یاد آزاده‌ی دربند: محمدرضا جلایی‌پور

می‌دانم ای مسافر، هم خسته‌ای و مانده
اما بگو چه چیزی اینجا تو را کشانده؟

دیدم کنار ابری، زانو زدی چنان کوه
از رازهای خورشید در گوش تو چه خوانده؟

گفتا ز شوق عشقش، زنجیرها دریدم
دیوانه‌ای ندیدی از شهر عقل رانده؟!

پر‌خنده‌ای و مستی، از بند غم گسستی
با ما بگو چه شهدی جان تو را چشانده؟

گفتا که چشم بد دور، بوسیدن لب صبح
این شهد و این حلاوت در جان من نشانده

دیوانه بودی اما، دیوانه‌تر شدی باز
آیا نسیم از او، پیغام نو رسانده؟

گفتا شنیدی ای دل، بوی خوشش خبر داد
تا شهر گیسوانش، راهی دگر نمانده...

@ 11:16 PM | لينک | نظر (11) | ترک‌بک (0)

مدت زیادیست که در «یک سبد آواز نو» مطلبی نمی‌نویسم. اما امروز باید در مورد انتشار یک تصنیف که به مهندس میرحسین موسوی هدیه کرده بودم، توضیحی بدهم.

یکی دو روز قبل از انتخابات ریاست جمهوری ایران، یکی از آثارم را که به مهندس میرحسین موسوی هدیه کرده بودم توسط دوست بزرگواری برای وبسایت موج سوم فرستادم.

شعر و تصنیف با حال و هوای آنروزم بسیار سازگار بود:

باردیگر رسدم جامه‌ی سبزی ز بهار
برکنم، برکنم این رخت که پوشانده خزان

از دوستان موج سوم خواسته بودم این تصنیف را از طرف خودم که سراینده و سازنده و صاحب حقوق اثر هستم به عنوان یک حامی کوچک میرحسین موسوی منتشر کنند. روز بعد که به وبسایت موج سر زدم، متوجه شدم که نام آقای اشکان کمانگری خواننده جوان هم به خبر افزوده شده بود. ابتدا تعجب کردم. ولی بعد گمان کردم از آنجا که تصنیفی که آقای کمانگری برای پویش دعوت سید محمد خاتمی عزیز به کاندیداتوری خوانده بودند در همین سایت موج سوم منتشر شده بود، شاید خودشان با سایت در تماس بوده‌اند و ابراز تمایل کرده‌اند که نامشان به خبر افزوده شود. اما همین امروز متوجه شدم این ظن و گمان من کاملا نادرست بوده است. امروز آقای کمانگری در ایمیلی بسیار تند و غیرمنتظره، ناخرسندی و عصبانیت شدید خود را از هدیه این تصنیف به آقای میرحسین موسوی اعلام و ناخشنودی و عدم رضایتشان را از ذکر نامشان به عنوان حامی آقای موسوی ابراز کردند.

بنده در اینجا رسما اعلام می‌کنم که تقدیم این تصنیف به آقای موسوی تنها توسط نگارنده صورت گرفته است و آقای کمانگری حق دارند از اعلام نامشان بدون رضایت ایشان (که به علت مشغله گردانندگان سایت سهوا صورت گرفته بود) ناخرسند باشند. این توضیح را در اینجا از آن بابت نوشتم که خدای‌ناکرده ایشان هزینه‌ی ناخواسته‌ای نپردازند.

البته لازم است تکرار کنم تقدیم این تصنیف به نیکمرد شجاع و صادق، میرحسین موسوی برای من افتخار بسیار بزرگی محسوب می‌شود. برگ سبزی بود تحفه‌ی درویش.

@ 11:32 PM | لينک | نظر (16) | ترک‌بک (0)

@ 10:13 AM | لينک | نظر (47) | ترک‌بک (0)

بر آن شکرشکن قصه‌گو هزار درود
همان که گفت: یکی بود و هیچ چیز نبود

شبی که خواند مرا آن حدیث خوش در گوش
گذاشت گوهر بازار عقل رو به رکود

چه بوی خوش به مشامش رسید مطرب عشق
که اینچنین زده آتش ز شوق در دل عود

از آن هزار که در سینه بود یک آهنگ
شنید زهره و شد شهره در سماع و سرود

خبر رسید به دل از نگاهبانی چشم
به این دیار کسی کرده باز عزم ورود

چه دیر آمد و دشوار میهمان امید
چه ساده رخت سفر بست و بازگشت چه زود

حدیث لیلی و مجنون برای غیر مخوان
کجا ز قصه دیوانه برد عاقل سود؟!...

لندن، سپتامبر ۱۹۹۹

@ 11:57 PM | لينک | نظر (5) | ترک‌بک (0)

تاریخ تکرار می‌شود:

غزه، جنین، صبرا، شتیلا...

جوی خون، نعش‌های بر زمین مانده، بیمارستانی که از کاغذ استفاده می‌کند، انبوه کودکان بی‌مادر و مادران بی‌فرزند...و رسانه‌های مدافع حقوق بشر، رواداری، آزادی و دموکراسی که همچنان در خواب زمستانی هستند. البته کسی که خودش را به خواب زده باشد نمی‌توان بیدار کرد.

به یاد ابیاتی افتادم که پیش از این برای «جنین» سروده بودم. خدا رحمت کند مرحوم ژاله‌ی اصفهانی را که پس از چاپ این شعر گفتند «آفرین که در برابر آنچه می‌بینی خاموش نمی‌نشینی.»

آن غزل را -با اندکی اصلاح- بار دیگر اینجا می‌نویسم.

@ 11:53 PM | لينک | نظر (5) | ترک‌بک (0)

«هر که را مردم سجودی می کنند
زهر اندر جان او می آکنند

او چو بیند خلق را سرمست خویش
از تکبر می‌رود از دست خویش

او نداند که هزاران را چو او
دیو افکندست اندر آب جو»

بزرگی پاره‌ای از این ابیات را امشب پشت تلفن برایم می‌خواند. با خود فکر می کردم ای کاش این سخنان مولانا را در همه‌ی کلاس‌های موسیقی برای هنرجویان می‌خواندند و از آنها می‌خواستند با هر درسی این ابیات را به یاد بیاورند. هر نعمتی می‌تواند با آفتی همراه باشد. حتی نعمت عبادت که ممکن است -خدای ناکرده- به عجب و خود را از دیگران برتر دیدن بینجامد. بزرگترین آفت نوازندگی و خوانندگی هم -به عقیده‌ی من- کف‌زدن‌ها و تشویق خلق است.  این مدح‌ها که گر چه مزه‌ای شیرین دارند، اما زهری کشنده‌اند.

«چـند گويم من تـو را کاین انگبين
زهر قتّال است از آن دوري گزين»

همین مدح‌هاست که فرعون می‌آفریند. عجبا که هر کس فکر می کند به آن دچار نمی شود و دریغا که این دیو، هزاران چو او را در چاه افکنده است.

یادم هست در استودیوی صحرا که «زرد، سرخ، ارغوانی» و نغمه‌ی «سه‌تار و پیانو» را در آن ضبط کردیم تابلویی به خط خوش بود:

«از قضا آیینه‌ی چینی شکست
خوب شد اسباب خودبینی شکست»

و چه یادآوری نیکویی بود.

@ 11:36 PM | لينک | نظر (3) | ترک‌بک (0)

دونوازی سه‌تار و تنبکی که در زمینه‌ی «یک سبد آواز نو» می‌شنوید بخشی از برنامه‌ایست که چند شب پیش در امپریال کالج لندن برگزار شد. این برنامه به همت انجمن دانشجویان ایرانی امپریال کالج به استقبال «یلدا» و برای کمک به کودکان مبتلا به سرطان در ایران برگزار شد.

ساز زدن در یک جمع ساده‌ی دانشجویی که هم برای نگهداری میراث فرهنگی خود تلاش می‌کنند و هم به یاد هموطنانشان هستند برای من بسیار لذت‌بخش بود. چقدر خوب است گهگاه کسی به یادمان بیاورد برای چه و برای که ساز می‌زنیم و آواز می‌خوانیم.

خوش حالی بود و جای شما خالی.

«بر جمله مؤمنان شب يلدا خجسته باد
اموات جهل را دم عيسا خجسته باد
بر زمره‌ی مجالس تحقيق هر زمان
اين موهبت به مخفی و پيدا خجسته باد*...»

*ميرزا حسين قاينی

@ 12:05 AM | لينک | نظر (9) | ترک‌بک (0)

@ 8:23 AM | لينک | نظر (7) | ترک‌بک (0)

آن نگاری که مرا عمر دگر داد که بود؟
او که از خنده‌ی خورشید خبر داد که بود؟

آن که یکباره به بیکارگی انداخت مرا
با نگاهی به دلم عزم سفر داد که بود؟

پرده از چهره‌ی چون آینه انداخت شبی
دین و ایمانم از آن رو به خطر داد که بود؟

همه گرمی همه مستی همه هستی همه لطف
به دل خسته‌ی من وقت سحر داد که بود؟

آن که در سردی این تیره‌شبان گرمایی
به من از دولت آن شور و شرر داد که بود؟

بی‌خبر آمد و یک پنجره سوغاتی ناب
به من از روشنی نور نظر داد که بود؟

چو بهاران، دل من عزم شکفتن دارد
آن که درسی به دل از شاخه‌ی تر داد که بود؟


لندن، ۷ ژانویه ۲۰۰۷

@ 9:54 PM | لينک | نظر (10) | ترک‌بک (0)